ती, मी आणि पाऊस : भाग ५

“त्या धक्क्यातून मी सहा महिने सावरलो नाही. या घटनेला आता चार वर्ष होतील. पण आजही ‘ती’ची आठवण माझ्या डोळ्यांत पाणी आणते. माझ्या प्रत्येक गोष्टीत तिची काही ना काही आठवण आहे. सगळं असं नाही विसरू शकत. सगळं चांगलं चाललं असताना दुधात मिठाचा खडा पडावा तसं झालं.”

 

साप्ताहिक सदर | ती, मी आणि पाऊस

त्या दिवसापासून आमच्यातलं म्युच्युअल अंडरस्टँडिंग अजून वाढलं. आम्ही एकमेकांना समजून घ्यायला आणि एकमेकांच्या मतांना आदर द्यायला जास्त महत्व द्यायचो, किंबहुना ते आपोआपच व्हायचं. एवढ्या वर्षांत आम्ही किसच्या पुढे कधीच गेलो नाही. म्हणजे इच्छा तशी आमच्या दोघांची पण व्हायची. तसं मी एक दोन वेळा बोललो पण होतो, तीपण बिनधास्त सांगायची. पण ते फक्त बोलण्यापुरतंच मर्यादित होतं. आम्हाला घरातून मिळालेल्या स्वातंत्र्याचा गैरवापर आम्ही कधीच केला नाही. मर्यादा कधीच ओलांडली नाही. तिच्यामुळेच.

ती म्हणायची, “मी तुझीच आहे की, लग्नानंतर या गोष्टी आयुष्यभर आहेतच. मग आत्ता इच्छा झाली म्हणून लगेच ते क्षण अनुभवायची घाई कशाला? आपलं नातं ना लोणच्यासारखं आहे, आत्ताच कच्च्या कैरीच्या फोडी करून मसाला फोडणी दिल्यासारखं. जरा लोणचं मुरूदेत, नंतर खाताना जास्त चव येईल..” आता ती असं बोलल्यावर मी नाही म्हणणे शक्यच नसायचं. मला पटायचं. मी होकारार्थी मान डोलवायचो.

आमचं काॅलेज आता संपलं होतं. आम्ही जाॅब शोधायच्या मागे लागलो होतो. रिझल्ट्स अजून यायचे होते. साधारण जुन-जुलैचा महिना सुरू होता. मस्त पावसाळा सुरू झाला होता. उन्हाळ्यातल्या वैतागापासून सुटका झाली होती. मस्त ढगाळ वातावरण असायचं. रिमझिम पाऊस पडायचा. सगळीकडे हिरवाई. एकंदरीत सगळंच असं रोमॅन्टिक वाटायच!

तिला फिरायची खुप हौस होती. मला म्हणाली “किती मस्त वाटतयं ना. चल ना आपण फिरायला जाऊ. एक दिवसाची मस्त पिकनिक करू.” मी नकार देणं शक्यच नव्हतं. आम्ही घरात सांगितलं. परवानगी घेतली आणि दुसर्‍याच दिवशी फिरायला जायचं प्लॅनिंग केलं.

वाचा आधीचे भाग | भाग १ , भाग २, भाग ३भाग ४

मी गाडी सुरू केली. ती मागे बसली. जरा पुढे गेलो आणि बारीक पाऊस पडायला सुरवात झाली. ती मला बिलगली. घट्ट मिठी मारून बसली. पावसात भिजत, मस्त गप्पा मारत आम्ही चाललो होतो. घाट सुरू झाला होता. आता पावसानेही जोर धरला. मी गाडी एका बाजुला घेतली. झाडाचा आडोसा बघून आम्ही उभे राहिलो. जाम गारठलो होतो. हातावर हात चोळत गप्पा चालू होत्या. दात कुडकुडत होते. एकमेकांकडे बघत हसत आम्ही बोलत होतो. थोड्यावेळात पाऊस बर्‍यापैकी कमी झाला. समोरचं स्पष्ट दिसत होतं.

मी : चल जाऊया…
ती : अरे थांब ना! इकडे बघ की पावसाने मस्त धबधबे तयार झालेत. इकडे तर खोल दरी आहे. ढग जमा झालेले दिसतायत. बघ ना किती मस्त. आपण ढगांच्या उंचीवर आहोत. कसलं भारी ना!
(ती एवढी हरखून बोलत होती ना, मी नुसतं पहात होतो, तिच्याकडे..)
ती : असं काय बघतोय? ये ना फोटो काढू.
(आम्ही जिथे उभे होतो तिथुन पलीकडच्या डोंगरातले छोटे छोटे धबधबे दिसत होते. दोन डोंगरांमधल्या दरीत ढग दाटले होते. खुप सुंदर दृश्य होतं ते.)
मी : हम्म! आलो. रहा उभी.
ती : काढ फोटो. ढग आणि धबधबे दोन्ही आले पाहिजेत हं फोटोत..
(तीचे वेगवेगळ्या पोझमधले भरपूर फोटो काढले. तीने माझे फोटो काढले. माझ्या हातातून तीने मोबाईल घेतला.)
ती : चल एक सेल्फी काढू. निसर्गाचा नजारा, तू आणि मी. एका फोटोत!
मी पण तीच्या शेजारी उभा राहिलो. एक फोटो झाला..

आता ती कठड्यावर चढू लागली..
ती : पकड हं मला नीट.
मी : खाली उतर!
ती : अरे मस्त फोटो येईल.
मी : उतर खाली !
ती : फक्त एकच..
मी : ऐकत जा जरा. उतर खाली..
(मी तीचा हात पकडू लागलो. ती ऐकत नव्हती. एवढ्यात निसरड्या कठड्यावरून तीचा तोल गेला.. तीला दरीत पडताना मी वाचवू शकलो नाही. ती मला सोडून गेली.. कायमची…)

त्या धक्क्यातून मी सहा महिने सावरलो नाही. या घटनेला आता चार वर्ष होतील. पण आजही ‘ती’ची आठवण माझ्या डोळ्यांत पाणी आणते. माझ्या प्रत्येक गोष्टीत तिची काही ना काही आठवण आहे. सगळं असं नाही विसरू शकत. सगळं चांगलं चाललं असताना दुधात मिठाचा खडा पडावा तसं झालं. बघितलेल्या स्वप्नांचा चक्काचूर झाला. मी एकदम लुळा पडल्यासारखा झालो. अचानक ती मला कशी काय सोडून गेली हेच कळत नाही.

अगदी लहानपणापासून प्रत्येक पावसातली तिची आणि माझी एक आठवण होती. त्यामुळे पाऊस हवाहवासा वाटायचा. मात्र, त्यादिवशी पासून पाऊस पडायला लागला की आता नको वाटतो. मन भरून येते, डोळे ओले होतात.

आता सुध्दा मी ऑफिसमध्ये बसलोय. सकाळपासूनच पावसाची रिपरिप चालू आहे. सकाळपासूनच तिच्या आठवणींचे ढग मनात दाटले आहेत. मन गहिवरून आलंय. खिडकीच्या बाहेर पाऊस पडतोय, खिडकीच्या आतमधेपण पाऊस पडतोय. बाहेर ढग बरसत आहेत, आतमधे माझे डोळे. जेव्हा जेव्हा पाऊस पडतो तेव्हा तेव्हा हे असचं सगळं आठवतं.

पण आमचं नातं न संपणारं आहे. ‘तीचं, माझं आणि पावसाचं…!’

 

(समाप्त)

लेखक : दिग्विजय विभुते 
ट्विटर : @Digvijay_004
ई-पत्ता : digvijayjvibhute@gmail.com

संपादन व मुद्रितशोधन : मराठी ब्रेन

(लेखक अभियंता व नवउद्योजक असून, विविध विषयांवर मुक्तलेखन करतात.)


इथे प्रकाशित होणाऱ्या लेख, साहित्य व विचारांशी मराठी ब्रेन सहमत असेलच असे नाही.

Join @marathibrainin

लेखावरील आपल्या प्रतिक्रिया खाली दिलेल्या प्रतिक्रिया चौकटीत नक्की नोंदवा !

अशीच विविधांगी माहिती, लेख, साहित्य, बातम्या, विश्लेषण इत्यादी. थेट मराठीत जाणून घेण्यासाठी जुळून रहा www.marathibrain.in सोबत ट्विटर, फेसबुक, टेलिग्राम, इंस्टाग्राम आणि इमेलवरून.

आम्हाला लिहा : writeto@marathibrain.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!
%d bloggers like this: